Dat de Israëlische wraak groot zou zijn na de Hamas-aanval van 7 oktober 2023 was onmiddellijk duidelijk. Dat het kon gebeuren, was wel een verrassing. Net als de omvang van de systematische slachtpartij op Palestijnen. Naza is eerst een eenheid, een maat, daarna kwam de gelijknamige documentaire.
Nog steeds is er geen onafhankelijk onderzoek naar de gebeurtenissen die zich op 7 oktober 2023 ontvouwde. Dat dit zich kon voordoen in een surveillance staat, een gesegregeerde politiestaat als Israël, was voor velen verbazingwekkend. Israël is op technologisch en militair gebied al jaren vrij superieur in het Midden-Oosten.
Langzamerhand wordt daar meer over bekend. Er zijn berichten dat Netanyahu wel degelijk waarschuwingen heeft gekregen en heeft genegeerd. Een continue oorlogssituatie houdt hem in het zadel en geeft ruimte aan zijn lang gekoesterde, zionistische wens een definitief einde te maken aan het Palestijnse volk. Helaas krijgt hij ook de internationale ruimte, ondanks veroordelingen van zijn misdaden en boterzachte sancties.
De documentaire NAZA (2026) van Yuval Abraham en Rachel Szor onderzoekt een ander fenomeen. De film is geproduceerd door The Guardian, de krant die vrijdag 16 oktober een interessant stuk publiceerde over dader cinema.
Hoe kunnen soldaten meewerken aan deze grootschalige vernietiging van mensen? Hoe rechtvaardigen zij hun handelen? Wat doet dat met hen? Natuurlijk, alle Israëliërs hebben van jongs af dienstplicht en zijn gewend met wapens om te gaan. Ook de haat tegen Palestijnen wordt hen met de paplepel ingegeven. Het eveneens misbruikte argument van de Holocaust als reden van Israëls bestaan zou hen ook iets anders kunnen leren. In één van de 24 getuigenissen van soldaten en officieren wordt daadwerkelijk de vraag gesteld wat hen nog onderscheid van een Nazi.
Naza is afgeleid van Nezek Agavi, de Hebreeuwse, militaire term voor het verwachte aantal burgerslachtoffers van een (lucht)aanval. Maar incidentele en ongewenste doden waren, zeker in het begin van de Israëlische wraakoorlog, geen enkel probleem. Later werd Naza dus een reguliere term voor burgerdoden, een standaard eenheid voor onschuldige doden, vrouw, kind of oudere. Het wordt gortdroog mee berekend in de surveillance en communicatie systemen en door AI gestuurde lijsten met doelen.
Lavender
Dat systeem, Lavender, maakt gebruik van hacks van 70.000 mobiele telefoons, waardoor locatie bekend is en kan worden meegeluisterd en gekeken. Onder militairen wordt de uitdrukking Where is Daddy? gebruikt, dat verwijst naar het hacken van de telefoon van een kind om te achterhalen wanneer de vader thuiskomt. Daarna kan er een luchtaanval kan uitgevoerd om eigenlijk het hele gezin te doden.
Lavender markeerde ooit een 80-jarige vrouw als doel. Ze hebben haar huis gebombardeerd terwijl haar hele familie daarbinnen was.
Er wordt gedaan of er Hamas-strijders gericht mee worden gepakt, maar als die zonder telefoon op stap gaat, zijn familie en buren gewoon de klos. Hele gebouwen worden opgeblazen en met de grond gelijk gemaakt, zoals we gezien hebben. De lijst met rechtvaardigingen en missers is hartverscheurend en schokkend lang.
De hondenlijn
In Buitenhof van 18 oktober vertelde Yuval Abraham over ‘de hondenlijn’, een door het leger bedachte grens die Palestijnen op zoek naar hun huis of spullen soms zouden overgaan. Nietsontziend zijn daarbij ook kinderen gewoon doodgeschoten, waarbij de lichamen gewoon bleven liggen. Door de soldaten, die zelf door de afstand geen enkel gevaar liepen, werd dat ‘de hondenlijn’ genoemd. Als door een Pavlov-reactie gestuurd, door het geluid van schoten, wisten de honden die grens te vinden. Ze deden zich tegoed aan de dode lichamen zagen de soldaten door hun telescoopvizieren of videoschermen.
Wat de film verder zo indrukwekkend maakt, is de rust waarmee de verhalen verteld worden. De interviews van Abraham vinden ’s avonds plaats op daken in Tel Aviv. De (bewust) vage contouren van de anonieme soldaten worden afgezet tegen de skyline van deze grote stad. De beelden worden afgewisseld met details van menselijk leven achter de ramen van appartementen en flats: we zien mensen koken, luierend op de bank, handen over schouders geslagen. Zestig kilometer verder langs dezelfde kust worden Palestijnen in Gaza vermoord.
Palestina als Brits mandaatgebied
In augustus 2025 stond de Noord-Ierse rapper Mo Chara (rechts op de foto) terecht in Londen op verdenking van het verheerlijken van een terreurorganisatie. Hij had een Hezbollah-vlag opgestoken tijdens een concert. Met zijn rapgroep Kneecap zijn ze luidruchtig over hun steun aan Palestina en de Palestijnen in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever. Schande werd er gesproken toen zij live op televisie vanaf het podium in Glastonbury ‘Death, death tot the IDF‘ scandeerden.
De sympathie voor de Palestijnse zaak komt niet uit de lucht vallen. De mannen van Kneecap herkende in de onderdrukking van de Palestijnen de Engelse signatuur. Op vergelijkbare wijze als de Palestijnen zijn de katholieke Noord-Ieren onder de duim gehouden. En verdomd. Dezelfde officieren uit het Britse leger en inlichtingendienst die in Noord-Ierland werkten, hebben ook de zionisten in de jaren 30 getraind.
De zogeheten Arabische opstand van 1936 tot 1939 is onderwerp van de speelfilm Palestine 1936 (2025) van regisseur Annemarie Jacir. Hierin wordt het dilemma geschetst van Amir, een schrandere jongen uit een Palestijns dorp die in de stad werkt voor een rijke uitgever werkt. Zijn loyaliteit wordt op de proef gesteld, waarna hij toch voor het verzet tegen de Engelsen kiest. Die nemen op verschrikkelijke wijze wraak op het dorp en zijn bewoners, volgens de methoden die we herkennen van het Israëlische leger in 1948 tot en met de kolonisten nu, die verblinde reli-zionisten.
Als de Palestijnen in 1936 in opstand komen tegen uitbuiting, landonteigening en discriminatie treedt het Britse leger met harde hand op. Palestina is op dat moment nog steeds Brits mandaatgebied. Het leger werkte heimelijk samen met zionistisch-Joodse paramilitaire organisatie, de Hagana, die ook verantwoordelijk was voor de moord op de Nederlandse journalist en schrijver Jacob Israël de Haan in 1921.
Wat het IDF, het Israëlische leger, na 7 oktober heeft laten zien, tart elke beschrijving. Dat het zionisme het Palestijnse volk en de Arabieren in Palestina van meet af aan heeft ontkend, wordt steeds duidelijker. De genocide komt niet uit de lucht vallen. De boeken van onder meer Benjamin Moser en Lodewijk van Oord onderstrepen dat.
NAZA heeft een Engelstalige Wikipedia-pagina met veel meer informatie.
Geef een reactie