En dan moet ik toch zeggen dat mijn identiteit sterk verbonden is met het werk dat ik doe. Dat gaat voor veel ondernemers en zelfstandige professionals op, denk ik. Maar het is goed om daar zo nu en dan eens bij stil te staan.

De inspiratie van TED

Een mooie inspiratiebron is de website TED.com. Daar vind je een indrukwekkende hoeveelheid video presentaties over een verscheidenheid aan onderwerpen. Je kan er geweldig grasduinen door boeiende optredens, die het motto Ideas worth spreading werkelijk waar maken.

Ik wil er twee video’s uitlichten die mij bezighouden. De eerste is met Jason Fried, één van de ontwikkelaars van de crm software Highrise en project management software Basecamp. Ik ben op de video gewezen door lezing van het boek Rework, eveneens van harte aanbevolen.

Jason Fried: Why work doesn’t happen at work

Why, how, what?

Hoe ik bij de tweede video terecht ben gekomen, kan ik niet meer terughalen. Wel dat deze mij raakte vanwege de manier van denken over hoe je tegen werk en het resultaat daarvan kan aankijken. Wat maakt iets tot een succes? Wat motiveert mensen om sowieso te handelen zoals ze handelen? En onder welke voorwaarden of omstandigheden. Hele bibliotheken zijn er inmiddels volgeschreven over leiderschap en management, maar deze voordracht van Simon Sinek is top.

Simon Sinek: How great leaders inspire action

Wat vind jij van deze video’s? Wat zijn jouw gedachten over werk en identiteit? Laat het hieronder weten!

De jaarlijkse thema-avond van het oudernetwerk van de school stelde in samenwerking met de filosofie docenten en leerlingen deze leerzame avond samen. Het valt niet toevallig samen met de Maand van de Filosofie, die dit jaar het echte leven tot onderwerp heeft.

Zo’n tien leerlingen zorgden voor een korte, flitsende voorstelling over hun verhalen en verhouding met Facebook, waarbij ‘volgen’ en ‘Vind ik leuk’ op verschillende manieren langskwamen en betekenis kregen. Voor de ouders en leerlingen vervolgens in groepen in gesprek gingen, haalde docent Philippe Boekstal in het kader van het ‘echt-niet echte’ leven de film The Matrix aan. Aardig voorbeeld, omdat daarin de echte wereld een verschrikking is en de gesimuleerde wereld juist ‘mooi’ is.

“Is een Facebook-vriendschap minder echt dan een ‘ouderwetse’ vriendschap? Maakt het iets uit als je in een computergame tientallen mensen doodschiet? Wat betekent de steeds groter wordende hoeveelheid informatie die we binnenkrijgen voor onze ervaring? En: Wat is nu eigenlijk het echte leven?” – tekst uitnodiging

Socratisch gesprek

In de tien groepen werden de gesprekken gevoerd met behulp van de Socratische methode. Gesprekken hebben daar een gespreksleider bij en in ons geval was dat docent Yoram Stein. Hij legde het Socratisch gesprek uit als ‘een gezamenlijke zoektocht naar de waarheid door reflectie’. Dus niet door het aanhalen van onderzoeken of door discussie te voeren, maar door aandachtig naar alle deelnemers te luisteren.

Deelnemers stelden hun eigen onderzoeksvraag en in de groep werd besloten welke vraag te gaan behandelen. Dat leverde diverse vragen op, zoals: Waarom vinden we echt zo belangrijk? In onze groep werd het de vraag: Is er nog wel een keuze om wel of niet aan bijvoorbeeld Facebook mee te doen?

In eerste instantie ging het gesprek richting de onontkoombaarheid van het meedoen aan de social media golf. Grappig genoeg kwam het tegengeluid juist van een leerling, die dan wel een Facebook-pagina had, maar er niets meer mee deed. Het generatieverschil speelde overigens wel mee. Er waren een aantal ouders die niet op dit soort websites zijn te vinden en dat ook niet van plan zijn.

Virtuele vrienden

Dat er mogelijk niet aan de virtuele vriendennetwerken te ontsnappen zou zijn, werd ook geweten aan groepsdruk of identiteit. Als al je ‘echte’ vrienden op Facebook zitten, kun je niet achterblijven. En als je Facebook-pagina deel is geworden van je virtuele identiteit neem je er ook moeilijk afscheid van.

Ook werd opgemerkt dat er een verschil kan zijn tussen het zakelijk gebruik (LinkedIn) en privé gebruik, wat intussen bij Facebook volgens mij helemaal door elkaar loopt. En bellen, sms’sen en email zijn dat dat geen social media? Vrienden alleen online ontmoeten, werd door iedereen niet gewaardeerd als echte vriendschap. Uiteindelijk bleek toch dat er dus ook zonder Facebook nog best leven is, maar zonder internet wordt het wel erg moeilijk.

Steeds meer bieden ze gebruikers de mogelijkheid om hun andere sociale media accounts te verbinden. Bijvoorbeeld het verversen van je status (‘wat ben je aan het doen?’) is zeer populair geworden om je vrienden te informeren, maar ook om je zakelijk te profileren met tips, links en in een online dialoog met klanten. Zeker bij freelancers en zzp’ers lijkt de scheiding daartussen dun te zijn. Voor het succes van je getwitter daarbij lijkt vooral de kwaliteit van een dialoog van groter belang dan de kwantiteit.

Dat upaten van je status gaat via Twitter vanzelfsprekend, maar ook via Facebook, LinkedIn en Hyves. Vandaar dat er intussen verschillende online diensten zijn die het updaten daarvan combineren.  Met het Twitter-programma HootSuite kun je verschillende sociale netwerken toevoegen, waaronder Facebook en LinkedIn. Hyves weer niet, want dat is echt een Nederlands fenomeen. Maar wel bijvoorbeeld Ping.fm, een Amerikaanse netwerkdienst.

Vermenigvuldig je online aanwezigheid

Via één Ping-account kun je dat updaten doen voor bijna 40 netwerken, overigens zeker niet allemaal gangbaar in Nederland. Zo kun je dus via HootSuite, waarmee je ook meerdere Twitter-accounts kunt beheren met meerdere personen, al 7 netwerken verbinden. Voeg daar Ping.fm aan toe, waarbij je een groep netwerksites kunt definiëren, en je begrijpt dat je al een ongelofelijk bereik kunt hebben met één Twitter-account. Volg je het nog?

Ik wil je hier geen online netwerksites opdringen, maar raad je aan om de mogelijkheden eens te bekijken. Het kan je enorm helpen om je berichten via Twitter, LinkedIn of Facebook op de goede plek te laten zien. Omdat het gratis diensten zijn, kun je het beste zelf testen en bepalen wat je het prettigst vind. En utvinden wat voor jou werkt.

Top 100 Twitter Clients

Van de populairste Twitter programma’s wordt een Top 100 Twitter Clients bijgehouden bij TwitStat. TwitStat is, zoals de naam al zegt, ook handig voor het bijhouden van je Twitter-activiteiten. Let bij je keuze op de mogelijkheid om meerdere accounts bij te houden (TweetDeck, Seesmic, HootSuite) en wellicht is ook het twitteren met meerdere mensen nog een interessante optie voor je (HootSuite, CoTweet).

Centre for Sustainable Energy Technologies (CSET), Ningbo, China

In de laatste week van mijn vakantie kocht ik in Villefranche-du-Périgord de International Herald Tribune, dagvers en vaak erg goed. Een artikel over afval in China bracht me weer terug bij Hot, flat and crowded (2008) van Thomas L. Friedman. In China zijn twee conflicterende processen gaande. Het land vervuilt zichzelf en andere landen, maar heeft tegelijkertijd enorme duurzame ambities. De bevolking mag daarbij helpen, met internet en sociale media, maar er zijn grenzen.

De laatste twee hoofdstukken van Friedman’s boek gaan over China en de VS. En over de duurzame ambities van beide landen op het gebied van IT en energie. Internet en energie technologie komen nu samen. Juist in dit tijdperk, het ‘Energy-Climate Era’ noemt Friedman het, zou Amerika de ambitie moeten hebben om leider te worden in duurzame en schone technologie, zodat er in overvloed schone electronen beschikbaar komen die de Amerikaanse economie weer leidend moeten maken.

De nachtmerrie van de OPEC

Het ‘Dirty Fuel System’ moet wereldwijd worden afgeschaft want het gaat om het voortbestaan van alle natuur en mensen. Wat de VS daarbij bijvoorbeeld moet doen, Europa ook natuurlijk, is volgens Friedman ‘to become  the worst nightmare of the OPEC’, de macht breken van de petrodictators. Het woord ‘groen’ zou in verband met duurzaamheid moeten verdwijnen, omdat het de standaard wordt. Maar vooralsnog doet de Amerikaanse regering te weinig om die duurzame economie te faciliteren, te reguleren. (Friedman droomt in dat verband nog even dat Amerika even één dag China zou moeten zijn, nog even lekker top-down reguleren)

“So for me, the crucial question of this book is actually two questions: ‘Can America really lead a real green revolution?’ and ‘Can China really follow?’ Everything else is just commentary…” – Thomas Friedman

Zonder medewerking van China gaat die revolutie niet lukken, stelt Friedman. Het belang hiervan heeft de Chinese regering intussen wel ingezien, maar de groene wetgeving en regels uit Peking worden in dat grote en complexe land niet overal nageleefd. Corruptie, winstbejag en nalatigheid. ‘De bergen zijn hoog en de keizer is ver weg’, is de Chinese uitspraak die in dit verband veel gehoord wordt. Zodoende worden er dus smerige vuilverbrandingsinstallaties gebouwd en draaiende gehouden, lees ik in het artikel China’s garbage becomes a global problem, die een stuk goedkoper zijn dan hun schone variant. De uitgestoten dioxine gaat de lucht in en daalt ook in de VS neer.

Speed

De Chinese regering zit in een continue spagaat door de invoering van de één-land-twee-systemen politiek. De economische groei en de stijgende welvaart zijn nodig de bevolking eronder te houden, maar verduurzaming van diezelfde economie is nodig om niet gesmoord te worden door de gevolgen van die groei: onvoldoende en smerig drinkwater, lucht- en bodemvervuiling, steeds ongezonder bevolking, dus een ondermijning van het arbeidspotentieel. Hoewel, het zijn er veel nietwaar, Chinezen. Die moeten dus niet gaan muiten, dat is de angst van de Communistisch-Kapitalistische Partij.

De groene ambities van China vergelijkt Friedman met de film Speed (1994), waarin een gekaapte bus op hoge snelheid moet blijven rijden om de aanwezige bom niet te laten ontploffen. China is die bus, maar tegelijkertijd bezig om de banden te verwisselen. Dat is dus eigenlijk erg spannend.

Social media makes history

Vanwege de bestrijding van de corruptie en het handhaven van de eigen wetten is een heel ander speelveld ontstaan in China. De communistische regering heeft de bevolking hard nodig om wetten en regels te handhaven. Voor politiek protest is er geen ruimte, maar wel voor demonstraties tegen bijvoorbeeld provinciaal bestuur dat niets doet tegen bijvoorbeeld de vervuiling van het drinkwater. En internet is natuurlijk het middel geworden om dat soort protest te organiseren.

Dat verhaal maakt Clay Shirky bijzonder goed duidelijk gemaakt in een presentatie in juni dit jaar voor TED.com. Hieronder zijn geweldige voordracht in de video: How social media can make history. Van drukpers naar internet, hij vertelt veel in 17 minuten.

Zoals dit. Na de aardbeving in China vorig jaar raakte de Chinese overheid de controle kwijt op de negatieve berichten op internet over met name de vele getroffen, want slechtgebouwde (handhaven regels, corruptie) scholen. Zozeer zelfs, dat er maar één ding overbleef: het totaal blokkeren van bijvoorbeeld sites als Twitter en Facebook. Iets soortgelijks gebeurde bij de Iraanse presidentsverkiezingen. En we weten het, dat soort van onderdrukking kan niet eeuwig worden volgehouden, maar het zal worden geprobeerd. Aan de duurzame energie wordt intussen harder gewerkt in China dan hier ten lande. Zoek maar eens op Darwind.

Online kan een documentaire- of speelfilmmaker de vaststaande, lineaire verhaallijn opzij zetten. Deze week plaatste De Nieuwe Reporter een artikel van Do Groen over de webdocumentaire, dat een goed overzicht geeft van de stand van zaken.

“Niet alleen kunnen makers kiezen uit video, foto, geluid, tekst, infographics en animatie; ze hebben ook de mogelijkheid om (via hyperlinks en interactiviteit) een totaal andere structuur dan de traditionele lineaire aan hun documentaire te geven. De webdocumentaire beslaat, kortom, de gehele site; de interface bepaalt de structuur (in traditionele termen: de verhaallijn) van de documentaire en is daarmee onderdeel van de documentaire”, aldus vat Groen de mogelijkheden samen.

Een sterk voorbeeld daarvan is het Korsakov systeem, dat begon als een afstudeerproject van de Duitse kunststudent Florian Thalhofer. Het is een databasesysteem met video’s, die net als bij YouTube,  steeds gerelateerde video’s aanbiedt. Hierdoor maakt de kijker niet alleen zijn eigen verhaal uit het aangeboden materiaal, maar geeft hij er ook zelf betekenis aan. Een rol die traditioneel bij de maker ligt.

“Er is film, er zijn boeken en er is dit…”, citeert de website de schrijver Tobias Hülswitt, tevens lid van het Korsakov Instituut. Hij denkt dat de wereld van plot en verhaal aan hun einde zijn:

“The era of plot and story has long passed. You can feel it in every book, in every play, you can even feel it in the movies. Plot and story cause panic by speeding up the course of time, by presenting causalities and conflicts that do not exist. Dramatic composition and rising actions are metaphysics. They manifest the belief in beings outside our space and time, beings that determine our fate. Plot and story provide a classification system that hardly differs from the classification systems of religious schools of thought.” – Tobias Hülswitt.

Hinkelspel

Of dat einde werkelijk aan de hand is, valt te bezien, maar het verandert onmiskenbaar het vertellen van verhalen in woord en beeld. Hoewel ik na het lezen toch naar de oude vertrouwde boekenkast ben gelopen. Daar staat namelijk al enige tijd – en toegegeven deels ongelezen – Rayuela van Julio Cortázar. In 1963 verscheen deze roman, die in 1973 door Barber van der Pol vertaald is als Rayuela, een hinkelspel. De lezer krijgt eigenlijk twee boeken. De aanwijzing voor boek één is: lees op normale wijze tot en met hoofdstuk 56. Boek twee begint bij hoofdstuk 73, waarna de lezer na ieder hoofdstuk naar een ander hoofdstuk wordt verwezen.

Maar die leesaanwijzing hoort er dus wel bij. Anders dan de keuze-opties bij het Korsakov systeem. Dat leidt tot vele vragen over feit en fictie, over waarheid en verdichting, maar ook over het krijgen van overzicht, over eenheid en fragmentatie. In Rayuela laat Cortázar een personage antwoorden op de vraag: “Is jouw leven voor jou een eenheid?” “Nee, ik geloof van niet. Het zijn brokken, die me overkomen zijn.” Dat is dan weer van een aardig Korsakov-gehalte.

Story space

Een andere manier om het internet te betrekken bij het vertellen van verhalen trof ik bij Purefold. Dat is een nieuw, zakelijk concept dat het Amerikaanse bedrijf Ag8 heeft uitgewerkt samen met Free Scott, het entertainment bedrijf van regisseur Ridley Scott.

“Purefold is an open media franchise designed for brands, platforms, filmmakers, product developers and communities to collaboratively imagine our near future” – website Ag8

De bedoeling is een online science fiction serie te produceren, gebaseerd op het centrale thema in Blade Runner (1982): wat betekent het om mens te zijn? De serie gaat tien jaar in de toekomst spelen en de onderwerpen die worden mee bepaald door het gebruik van Friendfeed, een sociale netwerksite die met vele andere netwerken, zoals Twitter, verbonden is.

De meestbesproken en getagde onderwerpen die opduiken via deze netwerksite worden door een team van scriptschrijvers gefilterd en waar mogelijk in de afleveringen geschreven. Friendfeed heeft volgens TechCrunch intussen meer dan 1 miljoen gebruikers per dag. Geheel nieuw is dat Purefold gedistribueerd gaat worden met een Creative Commons licentie, met naamsvermelding en delen.

Omdat een professionele productie natuurlijk geld kost, zal de serie ook een platform zijn voor de Grote Merken. In de presentatievideo op de website van Ag8 zegt mede-oprichter Tom Himpe dat de ‘brands’ gaan ‘from air time to story space’. De makers willen, aldus Luke Scott, niets anders dan entertainen met Purefold.

Het is nog niet duidelijk wanneer de eerste aflevering te zien zal zijn. Voor actuele ontwikkelingen en discussies over Purefold kun vanzelfsprekend terecht op Friendfeed.

Voor de liefhebbers van Blade Runner, hier een van de mooiste scenes: