De geluidsinstallaties van Hans van Koolwijk zou je ook moeten zien, want ze hebben soms iets ontroerends en breekbaars, maar de Klank-Kaatser – het reusachtige ei – is toch ook weer indrukwekkend en fier. Of iets dwaas, zoals de Kroon. Van Koolwijk is dan ook als beeldend kunstenaar opgeleid. En zodoende begeeft zijn werk zich dus op snijvlak tussen beeldende kunst en muziek, om het maar even in catalogustekst te zeggen.

“Ik wil verwonderen, niet verbazen.”

Ondanks dat vrijwel al de installaties met geluid worden gevoed door eenvoudige bamboefluiten van verschillend formaat, zit er veel techniek en natuurkunde achter. Daardoor worden het bekijken en beluisteren ervan ontdekkingsreisjes. Ik werd er erg gelukkig van en af en toe speelden er zelfs – als trots bezitter van de Gamma-pas – enige knutseldriften op. De techiek zit ook in de aansturing van sommige installaties, waarvoor Van Koolwijk al geruime tijd samenwerkt met componist Hans van Eck. Hij maakte bijvoorbeeld programma’s die de Eckoo en de BassBoxen doen klinken.

Interview met een geaard mens

Bijzonder gelukkig was het dus dat Hans van Koolwijk zelf aanwezig was, zodat ik met hem even een gesprek kon hebben. Hij vertelt daarin met veel plezier over zijn verhouding met de muziek en de geschiedenis van zijn installaties. Play loud!

Tot 12 september is het werk van Hans van Koolwijk nog te zien in het Muziekgebouw aan ‘t IJ. Ik zou zeggen: bekijk de foto’s, maar ga zelf kijken als het kan.

In het bericht van Jaap Boots op de Radio 6 website kun je meer lezen over hoe je kunt meedoen. Naast deze live cd verschijnt trouwens ook de al eerder uitgebrachte driedubbel cd Orphans met nieuw materiaal op vinyl, op 7 elpee’s met nieuw materiaal. De beste inzendingen mogen hun cover live komen spelen en de winnaar van de competitie krijgt de ‘stoeptegelgrote’ vinylbox, door de meester zelve gesigneerd.

Via de widget hieronder kun je een link toegestuurd krijgen om een aantal nummers te kunnen downloaden (zip-bestand met mp3′s).

Persconferentie

Populairste Waits-video

Klik hier voor Tom Waits op YouTube

David Byrne (links) en Brian Eno

Ja, hij komt. Dus moet ik weer wat bedenken. Omdat ik hoorde van een hernieuwde samenwerking van David Byrne en Brian Eno, ben ik dat gaan bekijken. ‘Everything that happens will happen today’ heet hun project. De muziek is betaald te downloaden (mp3 en flac) en ligt als cd in de winkel. Zo kom ik toch weer terug op internet, muziek en auteursrechten. Lees en luister.

Het blijft gedonder met die ouderwetse en repressieve manieren van licenties verstrekken en de verhouding met internet. Die manier van omgaan met auteursrecht is achterhaald, stelt ook Ronald van den Hoff, voorzitter van de Stichting Copyright en Nieuwe Media, deze week bij De Nieuwe Reporter.

Onlangs sprak hij op een bijeenkomst, schrijft hij, waar hij de Amerikaanse marketing-goeroe Seth Godin aanhaalde. Dat citaat, uit Godin’s boek Tribes, herhaalt hij (en ik ook), want het geeft goed aan hoe het met de muziekindustrie is gesteld:

“The music business was built around five pillars:
- Free radio promotion
- A limited number of competing music labels
- The high cost of production, requiring musicians to get financing from labels
- The top-40 hits-based focus of the baby boomer generation – A high margin, non-reproductable medium (the LP)

One by one, each of these five pillars has crumbled over the past five years. The result is that while there is plenty of music around, the music business is in trouble…”

De muziekindustrie wil meer van hetzelfde en dat gaat niet meer.

Laat maar horen
Maar de muzikanten kunnen door internet ook het heft in eigen hand nemen en zelf hun distributie organiseren, zoals in dit geval met dit muziek van Byrne en Eno. Op de bijbehorende website laten ze de muziek horen en kan je een track na aanmelding gratis downloaden. Het hele werk is zonder DRM – Digital Rights Management -  te downloaden voor $8,99, ook als flac-bestanden, dat hogere kwaliteit biedt dan mp3. En er is een DeLuxe Package voor zeventig dollar beschikbaar met ongetwijfeld mooi vormgegeven spullen, zoals boekje en dvd. Ik geloof het wel.

Nu die ouderwetse cd nog te pakken krijgen via die goeie, ouwe Sint.

Muzikaal wil ik ook graag ontdekkingsreiziger zijn, maar het lukte me pas eind van de middag langs te gaan. Maar niet getreurd, het hele programma is volgende week zondag weer te zien tussen 14.00 en 18.00 uur. Het resterende programma leidde mij na zonsondergang naar de Gelderse Kade, naar Bun-Air Travel Services.

De activiteiten van het reisbureau spelen zich af op ongeveer 12 vierkante meter. Alle mini-opera’s zijn gebaseerd op verhalen van de eigenaren of huurders van de plaats van handeling.

Vlak naast het reisbureau bevindt zich café Bloem, waar voorafgaand aan de mini-opera een ander spektakel werd opgevoerd door een al wat oudere Surinaamse verslaafde, die met veel misbaar kennelijk met fiets en al het café wilde betreden. Aan een stem binnen hoorde ik dat hij geweigerd werd, of dat beleefd was verstond ik niet. Vloekend vertrok de man.

“Marco Polo beschouwde zijn ontdekkingsreis naar het oosten als een innerlijke zoektocht, die noodzakelijk was om als mens te groeien.” – programmaboekje ‘Ben jij een Marco Polo?

Dringen
Het publiek bestond uit 8 man/vrouw en het was nog dringen ook. In het reisbureau speelde zich een korte scene af met een klant die door de medewerkster, begeleidt door een harpiste, wordt toegezongen. Een Engelstalig lied over de verleidingen van het verre oosten. Tijdens dit tafereel daalde traag een in Chinese jurk gehulde, zwaar geschminkte danseres de wenteltrap af en weer op.

Ja, dat was het. Daarom ga ik volgende week toch nog een keer kijken naar die smakelijke operahapjes.

Tan Dun maakte ook de filmmuziek van Crouching tiger, hidden dragon (Ang Lee, 2000).

Meer bij Marco Polo in Amsterdam

Toch kunnen sombere gedachten je tegelijk sterken: je zet je schrap, herneemt je, pakt het boeltje weer op. Tenminste, als het geen depressie is. Het herinnerde mij aan een bericht uit september van de dichter Erik Jan Harmens op het blog dat hij bijhoudt voor Radio 6. Onder de titel ‘VCLDMEIDAAMDHGEIPNOWK SEZATVTKBNDESGIEHTIVE PVGODD 4′ – onthoud die naam! – sprak hij zich uit over een aantal muziekstukken, waaronder Winning van The Sound, een Engelse band uit de jaren tachtig.

Ik zag de band in die tijd in het Patronaat in Haarlem. Snel stond ik de tekst van de tragische gitarist en voorman Adrian Borland weer mee te brullen.

I was gonna drown
Then I started swimming
I was going down
Then I started winning

Wi-hin-ning!