Al die informatie is helaas niet heel makkelijk ontsloten. Je zou categorieën of categorie pagina’s verwachten, maar dat is niet het geval. Zaken vinden gaat vooral door de zoekmachine te gebruiken, of via de tags in de tagcloud linksonder op de pagina. De gratis wekelijkse nieuwsbrief van Brain Pickings kan ook helpen.

Wel heeft de website een goede verwijshulp, zodat onderaan de berichten gerelateerde artikelen worden aangeboden. En zo vond ik dus een andere held. Tom Waits die The laughing heart leest van Bukowski. En ondanks deze kritiek, de inhoud dus, die is fantastisch.

The bluebird komt uit de bundel The Last Night of the Earth Poems (1992, Black Sparrow Press). De animatie is gemaakt door een voormalig student aan de Cambridge School of Art Monika Umba.

Eerst het gedicht, dan de video.

the bluebird

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I’m too tough for him,
I say, stay in there, I’m not going
to let anybody see
you.
there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I pour whiskey on him and inhale
cigarette smoke
and the whores and the bartenders
and the grocery clerks
never know that
he’s
in there.

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I’m too tough for him,
I say,
stay down, do you want to mess
me up?
you want to screw up the
works?
you want to blow my book sales in
Europe?
there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I’m too clever, I only let him out
at night sometimes
when everybody’s asleep.
I say, I know that you’re there,
so don’t be
sad.
then I put him back,
but he’s singing a little
in there, I haven’t quite let him
die
and we sleep together like
that
with our
secret pact
and it’s nice enough to
make a man
weep, but I don’t
weep, do
you?

 Animatie The bluebird

Animatie van ‘The blue bird’ op YouTube

De jaarlijkse thema-avond van het oudernetwerk van de school stelde in samenwerking met de filosofie docenten en leerlingen deze leerzame avond samen. Het valt niet toevallig samen met de Maand van de Filosofie, die dit jaar het echte leven tot onderwerp heeft.

Zo’n tien leerlingen zorgden voor een korte, flitsende voorstelling over hun verhalen en verhouding met Facebook, waarbij ‘volgen’ en ‘Vind ik leuk’ op verschillende manieren langskwamen en betekenis kregen. Voor de ouders en leerlingen vervolgens in groepen in gesprek gingen, haalde docent Philippe Boekstal in het kader van het ‘echt-niet echte’ leven de film The Matrix aan. Aardig voorbeeld, omdat daarin de echte wereld een verschrikking is en de gesimuleerde wereld juist ‘mooi’ is.

“Is een Facebook-vriendschap minder echt dan een ‘ouderwetse’ vriendschap? Maakt het iets uit als je in een computergame tientallen mensen doodschiet? Wat betekent de steeds groter wordende hoeveelheid informatie die we binnenkrijgen voor onze ervaring? En: Wat is nu eigenlijk het echte leven?” – tekst uitnodiging

Socratisch gesprek

In de tien groepen werden de gesprekken gevoerd met behulp van de Socratische methode. Gesprekken hebben daar een gespreksleider bij en in ons geval was dat docent Yoram Stein. Hij legde het Socratisch gesprek uit als ‘een gezamenlijke zoektocht naar de waarheid door reflectie’. Dus niet door het aanhalen van onderzoeken of door discussie te voeren, maar door aandachtig naar alle deelnemers te luisteren.

Deelnemers stelden hun eigen onderzoeksvraag en in de groep werd besloten welke vraag te gaan behandelen. Dat leverde diverse vragen op, zoals: Waarom vinden we echt zo belangrijk? In onze groep werd het de vraag: Is er nog wel een keuze om wel of niet aan bijvoorbeeld Facebook mee te doen?

In eerste instantie ging het gesprek richting de onontkoombaarheid van het meedoen aan de social media golf. Grappig genoeg kwam het tegengeluid juist van een leerling, die dan wel een Facebook-pagina had, maar er niets meer mee deed. Het generatieverschil speelde overigens wel mee. Er waren een aantal ouders die niet op dit soort websites zijn te vinden en dat ook niet van plan zijn.

Virtuele vrienden

Dat er mogelijk niet aan de virtuele vriendennetwerken te ontsnappen zou zijn, werd ook geweten aan groepsdruk of identiteit. Als al je ‘echte’ vrienden op Facebook zitten, kun je niet achterblijven. En als je Facebook-pagina deel is geworden van je virtuele identiteit neem je er ook moeilijk afscheid van.

Ook werd opgemerkt dat er een verschil kan zijn tussen het zakelijk gebruik (LinkedIn) en privé gebruik, wat intussen bij Facebook volgens mij helemaal door elkaar loopt. En bellen, sms’sen en email zijn dat dat geen social media? Vrienden alleen online ontmoeten, werd door iedereen niet gewaardeerd als echte vriendschap. Uiteindelijk bleek toch dat er dus ook zonder Facebook nog best leven is, maar zonder internet wordt het wel erg moeilijk.

Twee jaar geleden schreef ik een stukje over Upload Cinema, een prachtig concept om internet video’s op het witte doek te vertonen. Langzamerhand heeft dat concept ook zijn potentie waargemaakt en zijn de programma’s intussen in 15 steden te zien. En als het lukt, gaat Upload Cinema in januari 2011 ook in Barcelona en Madrid van start.

De initiatiefnemers van Upload Cinema, Barbara de Wijn en Dagan Cohen, introduceerden op vrolijke wijze het programma, waarin opnieuw een Easter Egg verstopt zat, een video die niet in het rijtje thuis hoort. Vanwege het thema – Net echt – was dat dus extra moeilijk en werd door geen van de ongeveer 50 bezoekers geraden . De video’s zijn binnenkort terug te zien via de website van Upload Cinema, een aantal kun je bekijken via het weblog bij de tentoonstelling.

Indrukwekkende schilderijen

Nieuw was voor mij de vrijdagavond in het Van Gogh. Iedere vrijdag is het museum tot 22.00 uur open en heeft iets speciaals georganiseerd. Dus vanzelfsprekend ben ik ook na het Upload Cinema-programma even een rondje door het museum gelopen. Het is toch geweldig om de vaste collectie Van Gogh’s opnieuw te zien. Maar ook een snelle tonde door de tentoonstelling Illusie en werkelijkheid was zeer de moeite waard.

Het is indrukwekkend te zien hoe nauwgezet en bijna fotografisch de naturalistische schilders in de periode 1875-1918 te werk zijn gegaan. Ze zijn ook vaak imponerend door hun grootte. Dat levert dan wel vraag op of zij schilderden om te verbazen of te verwonderen, want het moralisme en de verontwaardiging – over armoede, uitbuiting en onrecht – druipen regelmatig van het schilderij.

Dat naturalisme heeft overigens ook bijzondere literatuur opgeleverd van met name Emile Zola en dat heeft weer geleid tot een schitterende speelfilm als La bête humaine (Jean Renoir, 1938). Andere tijden dus, maar wel fascinerend.

Schilderij van Fernand Pelez (1843-1913)

foto Keke Keukelaar

Vrijdagnacht 20 augustus hoorde ik een indrukwekkende uitzending van ZomerNachten. In dat programma vertellen een gastheer of -vrouw in anderhalf uur ononderbroken hun verhaal, gelardeerd met muziek naar keuze. Zonder presentator, maar ongetwijfeld goed begeleid door de makers van Casa Luna, die dit van oorsprong Zweedse concept een Nederlandse variant hebben gegeven. Dat staat of valt natuurlijk met de gast en de voorkeuren van de luisteraar. Blij dat ik de aflevering heb gehoord met dichter en acteur Ramsey Nasr.

Vanuit zijn rol als dichter des vaderland stelde Nasr de vraag aan de orde wat dat vaderland nu precies is. En wat betekent het nu dat je Nederlander bent? De vragen over identiteit houden hem op verschillende niveaus al langer bezig, niet in de laatste plaats doordat hij een Palestijnse vader en een Nederlandse moeder heeft. Hij laat zich prettig scherpzinnig uit over het debat en de stellingnames ten aanzien van migranten.

Dat doet hij onder meer aan de hand van het werk en de biografie van de Russische componist Dmitri Sjostakovitsj (1906-1975). Wervelend en vol geestdrift vertelt Nasr over zijn liefde voor deze componist en diens benarde positie in het Stalin tijdperk. Maar ook door een voorschot te nemen op de toekomstige Nederlandse taal door een schitterende voordracht van zijn gedicht ‘mi have een droom’, waarin Nasr de straattaal – let mi takki you 1 ding – vermengd met Nederlands in het Rotterdam van 2059.

Oranje-gevoel

Kortom, een uitzending om nog eens onder de aandacht te brengen of terug te luisteren. Nederland is prachtig, maar laten we wel kritisch blijven op de sentimenten uit de heffe des volks. Ook het beeld van dat zogenaamde ‘nuchtere Nederland’ is, zou je zeggen, wel aan duigen na die idiote vertoning van de huldiging van het Nederlands elftal met boottocht en op het Museumplein. Het ging toch om een klote wedstrijd en een verloren finale! Een toontje lager graag!

Nederland vliegt regelmatig uit de bocht. Zie die types uit Simpelveld (zomernummer Vrij Nederland) die achter Wilders aanhobbelen en liefst al die moslims zouden willen deporteren, maar er nog nooit één hebben gezien of gesproken. Of de paniek op de Dam tijdens de dodenherdenking op 4 mei, waar Nasr over dichtte (uit ‘Een mooie dag om stilte te verscheuren’):

“Vlak voor mijn voeten valt een hoogbejaarde
in zijn soldatenpak. Hij huilt. Ik kijk.
Waar alles mag, is ieder vogelvrij.”

Terugluisteren

Wie weet, kan ZomerNachten net als het Zweedse Sommar een mooie traditie worden, Het programma is al 50 jaar lang op de Zweedse Radio te horen en is zeer populair. Volgens de Casa Luna website is het een dagelijks programma en luisteren er 1 miljoen van de 9 miljoen Zweden. Handig is in ieder geval de ZomerNachten-widget.

Geestig is weer wel dat Geert, naar het zich laat aanzien, bij geen enkele fractie in het Europees Parlement gaat aansluiten. Dus gaan ze lekker met zijn vieren boe-roepen in Brussel, Nederland eerst! Dat zal opzien baren tussen de overige 781 leden. Het doet me denken aan mijn tijd op de landbouwschool in Alkmaar, waar een boerenzoon een sticker op zijn brommerhelm had geplakt met de tekst: Callantsoog onafhankelijk!

En terwijl de vier PVV-geuzen in Brussel dus helemaal niks voor mekaar gaan krijgen, strijken ze natuurlijk wel een fijne vergoeding op. Weg met die zakkenvullende bureaucraten? Eigen zak eerst? Of gaan ze het goede voorbeeld geven?

Europese verkiezingen
Treurig was het debat tussen de fractieleiders op de verkiezingsavond. Wat een chaos was dat. Hoewel al meerdere malen is gebleken dat de mondige Geert niet luistert naar argumenten in een debat, wordt dat vergeefs nog wel geprobeerd. Maar dat is dan ‘gewoon niet waar’, volgens Geert, of het is weer een voorbeeld van het cordon sanitaire. Of in de aanval: wij zijn nu de tweede partij van het land, moet uw regering niet eens aan aftreden gaan denken, mevrouw Hamer. Lekker debatteren, gaat nergens over.

Een paar ‘brave judoka’s die met een freefighter in de ring staan’, zo omschreef Bert Wagendorp het in zijn column in de Volkskrant (6 juni 2009). Wilde Geert hakt genadeloos in op de zwakke broeders in het debat. Dat Mariëtte Hamer het niet gaat trekken voor de PvdA is, vermoed ik, de juiste conclusie van Wagendorp. En dat debat blijft Haags gekakel, gaat niet over Europa.

Waar zou het wel over moeten gaan?
Misschien over de onhandelbare grootte van dat Europees Parlement. Te veel politici, te weinig politiek. Onder die titel schreef René Zwaap in 2004 een recensie over De stad der zienden van de Portugese schrijver José Saramago. Hierin wordt de parlementaire democratie ter discussie gesteld doordat het politiek systeem niet kan omgaan met 70 procent blanco stemmen.

Waar zou het dan wel over moeten gaan?
Misschien over de de Italiaanse uitgever van José Saramago. Uitgeverij Einaudi weigert een boek met politieke teksten van Saramago uit te geven, omdat hij kritisch is over Silvio Berlusconi. Het bedrijf is eigendom van dezelfde Berlusconi, van wie deze week langs Spaanse weg – El Pais, leve Europa! – een aantal boeiende, in eigen land gecensureerde foto’s van Berlusconi’s Villa Certosa te zien zijn.

”Ik heb censuur leren kennen tijdens de Portugese dictatuur, ik heb er onder geleden en ertegen gestreden, en niemand kan mij in een situatie van ogenschijnlijke democratische normaliteit vragen een werk te amputeren.” – reactie José Saramago

Waar zou het dan wel over moeten gaan?
Misschien over het feit dat er intussen ruim 60 jaar vrede en veiligheid is geboden in Europa, hoe deze koers te bewaren, of dat er dictaturen (13 onder de huidige 27 landen) zijn omgevallen, dat de Nederlandse handel enorm van de Europese eenwording heeft geprofiteerd.

Maar het mag ook best gaan over hoe Europa kan helpen zo’n cosmetisch opgewaardeerde smeerlap als Berlusconi een schop onder zijn reet te geven. Italië te verlossen van die ‘ziekelijke betovering door Berlusconi’, zoals Saramago zegt. Of over hoe eindelijk eens een einde komt aan die malle verhuizing – Brussel – Straatsburg – van het parlement. En zo meer… Europa is onontkoombaar. Perfect is het allemaal niet, dus aan de slag.

In dat licht is de PVV een randverschijnsel. En over dat ideaal van de vrijheid die Wilde Geert in zijn vaandel voert, kunnen we kort zijn: Geert regeert -  als een (lange) Stalin uit Venlo – zijn partij, Geert is een beweging. Jammer dat veel mensen denken dat hij echt iets te vertellen heeft. Hij zegt het tenminste? Wat zegt ie dan? Boe!

'En de NL media maar denken dat Wilders uniek is' @2525

Dank aan Twittervrienden @droombos (Berlusconi foto’s) en @2525 (Hier links de Amerikaanse islamhaat-pickup, klik voor een vergroting)