▶ bloggert
In de laatste week van mijn vakantie kocht ik in Villefranche-du-Périgord de International Herald Tribune, dagvers en vaak erg goed. Een artikel over afval in China bracht me weer terug bij Hot, flat and crowded (2008) van Thomas L. Friedman. In China zijn twee conflicterende processen gaande. Het land vervuilt zichzelf en andere landen, maar heeft tegelijkertijd enorme duurzame ambities. De bevolking mag daarbij helpen, met internet en sociale media, maar er zijn grenzen.
Hoewel het in politiek en media gonst van de oproepen voor een groene revolutie, zit de duurzame energiesector nog steeds in de verdrukking. Het idee daarbij is dat de kredietcrisis kan worden aangegrepen om definitief tot een duurzame economie te komen. Volgens Peakoil Nederland versterkt de kredietcrisis voorlopig de energiecrisis alleen maar.
In 2020 zou Nederland 6000 megawatt aan electriciteit moeten opwekken uit windenergie. Dat is het streven van de huidige regering. Daarvan is intussen slechts 4% gerealiseerd. Behalve dat twee ministeries – VROM en EZ – elkaar in de weg zitten, lopen de ontwikkelingen voor windmolenparken op de Noordzee ook spaak door ellenlange procedures.
