Huilie-huilie is nog nog niet opgenomen in de eerste druk van De woorden van Wilders, maar dat gaat vast nog gebeuren. Van ‘afschaffen’ tot ‘zat’ gaat het nu, maar Kuitenbrouwer stelt in zijn dankwoord dat het boek dikker zou zijn geweest als hij niet met zijn uitgever had beslist tot het vervroegen van de uitgave. De val van kabinet Balkenende gaf daartoe de aanleiding.

“Een succesvolle politicus is een succesvolle taalgebruiker”, schrijft Kuitenbrouwer. In die zin heeft Wilders in ieder geval succes, want alle media hengelen naar quotes (fijne uitspraken en one-liners) en hij is een kijkcijferkanon op televisie. Of wat hij zegt nu klopt of haalbaar is, maakt niet uit. lijkt wel, Wilders komt er meestal mee weg. Dat maakt het dus interessant. Maar ook sommige taalvondsten zijn bijzonder geestig, zoals het ‘Anatolisch korfballen’ (is links-gesubsidieerd, dus afschaffen, al bestaat het niet) of de ‘heimweeschotel’ (de paraboolontvanger gemonteerd op de balkons van sommige Nederlandse buurten).

De bedoeling van Nederland

Opvallend in Wilders’ taalgebruik zijn de ‘oude’ woorden en begrippen, Kuitenbrouwer vat het samen als Swiebertje- taal, met woorden als [het kanbinet] moet ‘zijn biezen pakken’, is ‘geen knip voor de neus waard’ of iets of iemand kan ‘de rambam krijgen’. Knettergek en ‘het zal mij worst zijn’ passen ook in dit rijtje. Na de formatie van het gedoogkabinet leek het me even Wilders (met bv. huilie-huilie) zijn toon veranderde, maar volgens Kuitenbrouwer via Twitter gaan “dat krenkende en dat oubo idioom als vanouds samen”.

Lezing van zijn boek bevestigt dat beeld inderdaad. Wilders is daarnaast sterk in retorica. Hij spreekt in zo veel mogelijk in hoofdzinnen en gebruikt bepaalde lidwoorden, en dat allemaal in de overtreffende trap (metaforte). Dat maakt zijn taal een stuk krachtiger dan dat van nuancerende uitspraken van andere politici. Dus: De islamisering, waar de meerderheid van Nederland tegen is, is een tsunami of het paard van Troje.

En daarmee komen we op een belangrijk onderdeel van zijn tactiek: framing. Het is een manier om om van immigranten ‘gelukszoekers’ of uitvreters te maken. Islamisering is een centraal begrip, maar ook ‘subsidie-is-roof’ (subsidie is altijd links, net als ‘de grachtengordel’), ‘het dhimmi-frame’ en het ‘blauwdruk-Nederland-frame’ noemt Kuitenbrouwer. Dat laatste heb ik zelf altijd volkomen idioot gevonden, want Nederland heeft in de ogen van Wilders een bedoeling, Maar wat die bedoeling nou is, daar komen we niet achter. Misschien dat Henk en Ingrid dat nog eens kunnen uitleggen.

De aap en de nootjes

Waar ook moeilijk achter is te komen, is de Nieuwspoort-code. Dat ondervond Joris Luyendijk, die in opdracht van perscentrum Nieuwspoort rapporteur mocht zijn van politiek-publicitair complex dat het Binnenhof heet, of politiek Den Haag. Vanwege zijn opleiding als antropoloog besloot hij tijdens zijn rapporteurschap in september 2010 ook zo te werk te gaan.

De stammen die hij vervolgens onder de loep heeft genomen, zijn achtereenvolgens de lobbyisten, de politici, de voorlichters en de journalisten. En allen hebben te maken met de Nieuwspoort-code, min of meer gevat in de titel: Je hebt het niet van mij, maar… In het perscentrum, waar lidmaatschap vereist is, kunnen deze Haagse stammen samenkomen zonder dat hun gesprekken onmiddellijk aan de openbaarheid worden prijsgegeven. Maar ja, er moet wel iedere dag kopij zijn, een quote en ook een politiek plan worden gelanceerd. Wat is de snelste weg naar Pauw & Witteman?

In het verslag van Luyendijk komt dan ook het beeld naar voren van de professionele wurggreep waarin deze stammen elkaar houden. Als de code wordt geschonden, krijg je straf. Het zorgt ervoor dat best handig is te weten welke stagiaire door wie is bestegen, want daar kan weer een informatieve of tactische slag mee worden geslagen. Of je kan als voorlichter, lobbyist of politicus iets in de week leggen bij een journalist.

De opmerking van Luyendijk, die Nederland in het kader van de missie in Kunduz onlangs het aapje van Amerika noemde, is een gedachte die vrijwel direct voort lijkt te komen uit zijn verslag. Brave aapjes krijgen nootjes. En zo gaat het, om begrijpelijke redenen, ook rondom het Binnenhof. Een journalist wil een goed verhaal, de lobbyist aandacht voor zijn zaak, de voorlichter een sterk profiel voor zijn partij en de politicus wil zijn voorstel erdoor krijgen. Soms ben je het aapje, soms kan je nootjes uitdelen.

De verstrengeling is enorm en dat tekent Luyendijk bijvoorbeeld op uit de mond van de relatieve nieuweling, Job Cohen, fractievoorzitter van de PvdA. Een voormalig voorlichter uit die partij heeft het er soms ook moeilijk mee, maar zegt: Dont’t hate the player. Hate the game.

Enorme verstrengeling

Verstrengeling is er ook in de rol binnen het spel. Zo is de voormalig voorlichter nu lobbyist, maar zijn ook andere overstapjes gebruikelijk. Voorlichter wordt politicus, politicus wordt lobbyist, lobbyist wordt voorlichter, journalist wordt politicus. Maar vooral in de rol van politicus ben je niet te benijden, want in dit spel gaat veel energie zitten en er moeten flinke dossiers worden bijgehouden.

Dat is toch ook wel iets dat zorgelijk is. Laten we er van uitgaan dat zij hun werk goed willen doen, die politici van ons, hoe komen zij aan betrouwbare informatie met anderhalve medewerker en een stagiaire? Ooit had GroenLinks een voorstel voor een Parlementair Bureau dat hen zou moeten gaan ondersteunen. Het is er niet, zoals het er in de Verenigde Staten bijvoorbeeld wel is.

Daar heeft iedereen toegang tot onafhankelijke en gedegen achtergronden bij politieke kwesties via Open CRS – Congressional Research Reports for the People. Mogelijk had dergelijke informatie GroenLinks kunnen behoeden voor dat dwaze besluit een ‘civiele missie’ naar Kunduz te steunen, ‘buitenlandpolitiek bedrijven vanuit idealistische motieven’ heet dat in de woorden van Jolande Sap. Zeventig procent van het bedoelde volk is tegen. Al zegt dat weinig, dat stemt ook voor de woorden van Wilders.

Ook zo’n zin in Anatolisch korfballen?

Steeds meer bieden ze gebruikers de mogelijkheid om hun andere sociale media accounts te verbinden. Bijvoorbeeld het verversen van je status (‘wat ben je aan het doen?’) is zeer populair geworden om je vrienden te informeren, maar ook om je zakelijk te profileren met tips, links en in een online dialoog met klanten. Zeker bij freelancers en zzp’ers lijkt de scheiding daartussen dun te zijn. Voor het succes van je getwitter daarbij lijkt vooral de kwaliteit van een dialoog van groter belang dan de kwantiteit.

Dat upaten van je status gaat via Twitter vanzelfsprekend, maar ook via Facebook, LinkedIn en Hyves. Vandaar dat er intussen verschillende online diensten zijn die het updaten daarvan combineren.  Met het Twitter-programma HootSuite kun je verschillende sociale netwerken toevoegen, waaronder Facebook en LinkedIn. Hyves weer niet, want dat is echt een Nederlands fenomeen. Maar wel bijvoorbeeld Ping.fm, een Amerikaanse netwerkdienst.

Vermenigvuldig je online aanwezigheid

Via één Ping-account kun je dat updaten doen voor bijna 40 netwerken, overigens zeker niet allemaal gangbaar in Nederland. Zo kun je dus via HootSuite, waarmee je ook meerdere Twitter-accounts kunt beheren met meerdere personen, al 7 netwerken verbinden. Voeg daar Ping.fm aan toe, waarbij je een groep netwerksites kunt definiëren, en je begrijpt dat je al een ongelofelijk bereik kunt hebben met één Twitter-account. Volg je het nog?

Ik wil je hier geen online netwerksites opdringen, maar raad je aan om de mogelijkheden eens te bekijken. Het kan je enorm helpen om je berichten via Twitter, LinkedIn of Facebook op de goede plek te laten zien. Omdat het gratis diensten zijn, kun je het beste zelf testen en bepalen wat je het prettigst vind. En utvinden wat voor jou werkt.

Top 100 Twitter Clients

Van de populairste Twitter programma’s wordt een Top 100 Twitter Clients bijgehouden bij TwitStat. TwitStat is, zoals de naam al zegt, ook handig voor het bijhouden van je Twitter-activiteiten. Let bij je keuze op de mogelijkheid om meerdere accounts bij te houden (TweetDeck, Seesmic, HootSuite) en wellicht is ook het twitteren met meerdere mensen nog een interessante optie voor je (HootSuite, CoTweet).

Een professionele video zoals we die met De Videobrigade maken, heeft weliswaar een hogere productiewaarde dan eigen ‘geknutsel’. Nadeel is dat het daardoor duurder is en de totstandkoming vereist wel enige planning en overleg. Maar je kan op andere manieren zorgen voor online video’s voor je bedrijf of je website. Daarmee kan het goedkoper, sneller en kun je het zelf regelen. En de mogelijkheden tot videobloggen of vloggen zullen steeds eenvoudiger en gebruiksvriendelijker worden.

Webcam of eigen camera

Je kan die video het snelst maken door gebruik te maken van een webcam. Op veel laptops hoort dat al bij de standaarduitvoering. Als je die niet hebt, kun je die al voor een paar tientjes kopen. Dan kun je hem ook aansluiten op een desktop pc. Met je eigen DV- of digitale camera kan vanzelfsprekend ook, maar is bewerkelijker.

In een eerder bericht en in de vorige @Post schreef ik over de mogelijkheid om met Google Docs en YouTube een video op je LinkedIn-pagina te plaatsen. Daar ga ik nu even verder op in. Als je die tip hebt gebruikt, heb je dus een eigen kanaal op YouTube. Dan heb je mogelijk al gezien, dat je zowel een video kan uploaden als kan opnemen via je webcam.

Deze week maakte SlideShare ook nog promotie voor nieuwe mogelijkheden om een videopresentatie bij LinkedIn te plaatsen. Deze online presentatiedienst biedt trouwens eveneens een manier om een koppeling te maken met Google Docs.

Denk als programmamaker

De video’s bij YouTube mogen niet langer zijn dan 10 minuten. Maar je kan veel zeggen in dat tijdsbestek. Waar het vooral om gaat, is dat je een goed, relevant en afgerond verhaal vertelt. Video’s die voor je klanten, lezers van je nieuwsbrief of de bezoekers van je website interessant zijn.

Gebruik de webcam video om je verhaal persoonlijk te maken, en deel je vakkennis of ervaringen met je publiek. Geef leuke en vooral goede, bruikbare tips, leg jouw manier van werken uit, reageer op nieuws of ontwikkelingen in je vakgebied. In onderstaande video heb ik het even getest en geef ik wat inhoudelijke adviezen om te beginnen.

Ter inspiratie

Natuurlijk kun je op YouTube veel voorbeelden van webcam video’s vinden, maar onlangs heeft Upload Cinema er een speciaal programma aan gewijd, onder de titel The art of the webcam. Upload Cinema is een erg leuk initiatief dat webvideo’s vertoont op het witte doek. Iedere eerste maandag van de maand presenteren zij een nieuw programma met internet video’s in de Amsterdamse bioscoop De Uitkijk.

Chir.ps is intussen de zoveelste webtoepassing die gebruik maakt van de API van Twitter. Hoeveel zouden het er zo langzamerhand zijn? Geen idee, maar veel, erg veel. En deze vind ik echt leuk. Al gebruik je hem maar mondjesmaat, Chirps is er in ieder geval één die je weer aan het denken zet wat mogelijkheden betreft. Hun API is overigens ook beschikbaar om te gebruiken.

Wat je nodig hebt, is een Twitter-account. Via de Chir.ps-website dien je toe te staan om verbinding te maken met je Twitter-account. Het opnemen van een bericht gaat met een druk op de knop, je voegt een tekst toe (120 tekens) en Chir.ps maakt er een tweet van. Wil je een audiobestand twiteren, ga je naar het tabblad rechtsboven ‘Upload an file’.

Hier kan je bestanden vanaf je computer uploaden, maar ook een internetadres (URL) van een geluidsbestand. Daarna bewandel je dezelfde weg als bij een opgenomen bericht. Tekstje toevoegen en Tweet!

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Soundbites vinden/maken

Chir.ps is gemaakt door Entertonement, een website met een enorme collectie geluiden, soundbites en quotes. Het is dus ook slimme marketing van hun eigen product, maar ook Entertonement biedt een gratis account aan. Daar kan je vervolgens je eigen audio opzetten of uploaden. Bijkomend voordeel van Entertonement is dat je een invoegbare speler krijgt aangeboden, zodat je het op een  website kan zetten of kan chirpen. Zo kan ik me voorstellen dat de dichter Frank Starik – mooie radiostem – ons eens gaat verblijden met een embeddable gedicht. Kleine moeite, groot plezier.

Entertonement werkt naar hun eigen zeggen het best met mp3-bestanden. Hieronder een paar voorbeelden, quotes uit films:

Meer audiopret

Wil je verder met audiopret maken, dan kan dat. Misschien wil je een zelfstandig werkende recorder op je pc of laptop, bijvoorbeeld om podcasts te maken. Daar zijn er ook veel van te vinden. Zelf vind ik de verschillende programma’s die NCH Software biedt wel een mooi pakket, dat zowel voor Windows, Mac en Linux geschikt is. Je vind er opnamesoftware, maar ook Switch, een audio converter (om bestandsformaten om te kunnen zetten, onder andere wav, mp3, flac, wma). Die is best handig.
Ga er mee lachen, zou ik zeggen.

Enkele ambtenaren in de zaal zien het liefst een verplichting tot het gebruik van de open standaarden. Ze zijn er klaar voor, maar dat kan staatsrechtelijk dan weer niet. Dat heeft te maken met de verhouding tussen rijksoverheid en lagere overheden.

Met de motie Vendrik uit 2002 heeft de overheid de opdracht gekregen deze standaarden en software te gaan gebruiken. Dat houdt onder meer in dat bestanden binnen de hele ict-structuur van de overheid verwerkt kunnen worden. Of dat toepassingen door meerdere partijen onderhouden kunnen worden.

Gratis is het dus niet, wel goedkoper. En veilig, een ander vooroordeel, is het ook. De broncode van de software is openbaar beschikbaar en er mag aan gesleuteld worden. Doordat er een grote club mensen hieraan werkt. worden fouten dus sneller opgespoord en verholpen dan bij gesloten software (bv. Microsoft). Het succes en de groei van Google is precies hier aan te danken, werd nog even gememoreerd.

Storyteller eOverheid

Erik Gerritsen

Het inleidend praatje van voormalig Amsterdams gemeentesecretaris Erik Gerritsen en NOiV-ambassadeur was leuk, het overzicht van programmamanager Ineke Schop was helder (Ambtenaar 2.0), maar de presentatie van Holger Peters was wervelend.

Onder de titel Open Overheidsdata Nu! liet hij met behulp van video’s mooi zien waar internet vandaan komt en naar toe gaat. Bijvoorbeeld met een TED-video van Pattie Maes (MIT), die laat zien hoe ‘linked data’ kunnen werken als een zesde zintuig.

Zelf was Peters verantwoordelijk voor een Android-toepassing (open source voor mobiele telefoons) in de gemeente Voorst. Daar worden via de Google telefoon het bomenbestand beoordeeld en door de gps-mogelijkheden op de digitale kaart (Google Maps) gezet. Zo wordt het onderhoud van het groen een stuk eenvoudiger gemaakt.

Interoperabiliteit is de eigenschap van systemen en software om data uit te wisselen met externe systemen via een gemeenschappelijke set procedures.

Centraal bij het denken over open standaarden staat het begrip interoperabiliteit. Diana Hoogeveen van NOiV ging wat dieper in op de verschillende fasen die daarbij spelen, namelijk de technische, de semantische, de organisatorische en de wetgevende interoperabiliteit. (Een beter woord wordt hopelijk nog gevonden).

Verschillende hulpmiddelen voor triage

Technisch kan er al heel veel. Het is met name de semantische fase waar de invoering op blijft steken. Woorden, afspraken, definities. Want hoe en wat spreek je af in het geval van medische informatie, wat een ouder is? Is het de verzorger of de biologische ouder? Dat die afspraken van levensbelang kunen zijn, maakte zij duidelijk met het voorbeeld van triage bij rampen. Hoe wordt een gewonde patiënt beoordeeld en welke actie moet daar op volgen? Zwaar gewond of bijna dood? Wie eerst?

Naar schatting is 80% van de (semi-)overheidsinstellingen nog niet overtuigd van de toegevoegde waarde van open standaarden. Matige bekendheid en beperkte kennis in de organisatie spelen hier een rol. Of argumenten als: onze ict is net geregeld en het werkt nu allemaal. Maar een zeer klein deel van de overheid heeft alle fasen doorlopen. De vraag of bovendien alle informatie binnen de overheid moet worden uitgewisseld, is nog een lastige.

NUP

Een ander buzz-woord is NUP.  Dat staat voor het Nationaal Uitvoeringsprogramma Betere Dienstverlening en e-overheid. Daar zal nog hard aan moeten worden gewerkt, want zoals genoemde ambtenaren duidelijk maakten, is de regie soms zoek. Wie doet de coördinatie? De VNG, het ministerie van BZK of VROM? Voorlopig is er voor Nederland Open in Verbinding nog genoeg werk aan de winkel. Het lijkt erop dat vooral de beslissers verantwoordelijk voor de bedrijfsprocessen nog echt om moeten.

UPDATE: Op Frankwatching.com staat nog een artikel van Karianne Vermaas over deze bijeenkomst (andere spreker)