bart van maanen

zaken op het gebied van energie, duurzaamheid en milieu

door Bart van Maanen • 13 april 2010

In Nederland worden bijzondere prestaties geleverd in de research naar duurzame energie, maar daarna gaat het nogal eens mis. Zo verdween bijvoorbeeld de voorsprong die er was in windturbines en wordt er geen solide beleid gevoerd om de opwekking van duurzame energie werkelijk te stimuleren. Dat zou ons allemaal zorgen moeten baren, gezien de te verwachten conflicten die aan energieschaarste gepaard zullen gaan. Investeerder in duurzaamheid Paul Hamm gaf in het programma Tegenlicht een huiveringwekkend mooi voorbeeld hoe het in Nederland gaat en niet zou moeten gaan. Aardig themaatje voor 9 juni.

Vanochtend las ik in de Volkskrant ‘Niet meer bouwen, dat is pas duurzaam’ op de opiniepagina, door ‘Laten we Nederland mooier maken’. Hebben we te maken met een nieuwe politieke partij, dacht ik even. Maar nee, het gaat om een een werkgroep uit de vastgoedsector die het nodeloos bouwen van kantoorgebouwen en bedrijventerreinen aan banden wil leggen. Goed initiatief, dacht ik, want ik erger me ook al jaren aan al die leegstand. Dat is landelijk intussen al opgelopen tot 5 miljoen vierkante meter.

Vandaag is het voor de derde maal op rij Blog Action Day. Met dit initiatief wordt door bloggers aller landen gepoogd een groot maatschappelijk onderwerp ook groots onder de aandacht te brengen. Met de grote klimaattop in Kopenhagen in het verschiet is dat grote thema dus het onderwerp vandaag op ten minste 6.975 websites met 11.209.936 lezers (stand van 14 oktober, 18.00 uur). Kan de klimaatverandering ook kansen bieden?

“We vergaderen ons suf over innovatie en schrijven de ene nota na de andere, maar als een innovatief bedrijf wordt verkocht, doen we niets”, vertelde oud-staatssecretaris Willem Vermeend onlangs aan de Volkskrant. Deze rasoptimist werd er zelfs een beetje moedeloos van. Het gaat in dit geval om de verkoop van windturbine-fabrikant Darwind, tot voor kort dochteronderneming van het inmiddels failliete Econcern, ‘een technologisch pareltje’, aan een Chinees bedrijf.
‘The age of stupid’ is in Nederland al lekker aan de gang.

In de laatste week van mijn vakantie kocht ik in Villefranche-du-Périgord de International Herald Tribune, dagvers en vaak erg goed. Een artikel over afval in China bracht me weer terug bij Hot, flat and crowded (2008) van Thomas L. Friedman. In China zijn twee conflicterende processen gaande. Het land vervuilt zichzelf en andere landen, maar heeft tegelijkertijd enorme duurzame ambities. De bevolking mag daarbij helpen, met internet en sociale media, maar er zijn grenzen.

Duurzaamheid. Aan het woord is tegenwoordig niet meer te ontkomen. Geeft niks, maar wanneer is het begrip geijkt als een maatschappelijk dan wel politiek ideaal? Ik weet het niet. Begin jaren negentig werd over het toch wat dikke en ongrijpbare woord nog lacherig gedaan. Intussen is duurzaamheid business geworden en heeft ook de stratenmaker wel een idee wat het is.

‘Waar recycling design ontmoet’ is de ondertitel van de website SuperUse.org, die het initiatief is van 2012 Architecten. Zij hebben zich ten doel gesteld om verschillende soorten afval opnieuw te gebruiken voor hun ontwerpen. Van hun espressobar in de faculteit voor architectuur in de TU Delft maakte het PBS-programma E2 een item. De bar is gemaakt van onder andere oude wasmachines.